Επάγγελμα: Εκλογολάγνος!

Ένα από τα πιο γνωστά καρναβάλια της χώρας μας είναι αυτό της Πάτρας. Παρακολουθώντας κανείς το τελετουργικό, αμέσως μετά την τελετή λήξης των εκδηλώσεων κάθε χρόνο, ακούει τον παρουσιαστή να ενημερώνει το κοινό ότι το Καραβάλι της επόμενης χρονιάς έχει ήδη αρχίσει!! Οι προετοιμασίες για του χρόνου ξεκινάνε από την επόμενη μέρα και ολοκληρώνονται μετά από περίπου 12 μήνες... Συλλογιζόμενος τις συνήθειες των ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνω πως αν αντικαθιστούσαμε τη λέξη “καρναβάλι” με τη λέξη “εκλογές” δεν θα παρατηρούσαμε μεγάλες αποκλίσεις από την πραγματικότητα.

Από το πρώτο κιόλας έτος της προηγούμενης κυβερνητικής θητείας θυμάμαι να έχει αρχίσει η εκλογολογία και οι διάφορες θεωρίες σχετικά με την διεξαγωγή των επόμενων εκλογών. Με λίγα λόγια, η εμπορικότητα των εκλογών είναι μεγάλος πειρασμός και η επιμήνυνση της εκλογικής περιόδου ακόμα μεγαλύτερος! Και μπορεί με το καρναβάλι να έχει την πλάκα του, αλλά δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνω μάρτυρας μιας εκλογικής περιόδου που θα αρχίζει αμέσως μετά το τέλος των εκλογών και θα διαρκεί περίπου 4 χρονια! Σύμφωνα με “έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες” ο πρωθυπουργός τα τελευταία 3 χρόνια θα έπρεπε να έχει κάνει πρόωρες εκλογές καμιά δεκαριά φορές, κάτι που παρουσιάζεται ως “κοινό μυστικό” και κάτι που έχει αποφασιστεί εδώ και καιρό... Φυσικά ως συνήθως το διάστημα περνάει, η πρόβλεψη ξεχνιέται και κανένας δεν αναφέρεται ξανά στο θέμα, γιατί εντωμεταξύ έχει προκύψει μια άλλη πιθανή ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, η οποία θα μας απασχολήσει για άλλες τόσες εβδομάδες, μέχρι ο κύκλος να μας οδηγήσει κοντά στην λήξη της τετραετίας. Τελικά οι εκλογές πραγματοποιούνται και έρχονται να δικαιωθούν όλοι όσοι υποστήριζαν ότι από στιγμή σε στιγμή αυτό θα συμβεί...
Μπορεί το θέαμα να καθίσταται κωμικό, αλλά οι συνέπειες της διαρκούς εκλογολογίας είναι αρνητικότατες και η συντήρησή της αποβαίνει επιζήμια για την οικονομία της χώρας και των πολιτών. Αλήθεια, πόσοι από εμάς θα επιθυμούσαν ένας υπουργός να παραμερίζει τις αρμοδιότητές του για να ασχοληθεί με τον αριθμό των προσωπικών του ψήφων κάθε φορά που ακούγεται ένα εκλογοσενάριο; Κανένας υποψήφιος επενδυτής δεν θέλει να ασχολείται με μια χώρα χωρίς πολιτική σταθερότητα, κανένας εξωτερικός συνομιλητής δεν ανοίγει θέματα μακροπρόθεσμης ανάλυσης με μια κυβέρνηση που παρουσιάζεται υπ΄ ατμόν και τελικά κανένας δεν παίρνει στα σοβαρά ένα κόμμα που στόχος του δεν είναι να διοικήσει τη χώρα, αλλά να κερδίσει τις εκλογές. Δηλαδή οι εκλογές δεν αποτελούν πια το μέσο, αλλά τον τελικό προορισμό... Είναι σίγουρο ότι για την κατάσταση ευθύνεται και η εκάστοτε κυβέρνηση, που διαδίδει φήμες όποτε τις έχει ανάγκη. Ωστόσο αυτές συνήθως παρουσιάζονται ως εκτιμήσεις-προβλέψεις των διάφορων παραθυρο-συζητητών με αποτέλεσμα να λαμβάνουν μια μυστηριώδη διάσταση που ιντριγκάρει.
Αυτό το παιχνίδι των ατελείωτων συζητήσεων, των τακτικών δημοσκοπήσεων και των εξαντλητικών εκλογο-αναλύσεων μπορεί καμιά φορά να αποδεικνύεται διασκεδαστικό, αλλά αποπροσανατολίζει τις συνειδήσεις μας και αυξάνει τις ανασφάλειές μας. Ας περιορίσουμε την εκλογική περίοδο λοιπόν στον προβλεπόμενο ένα μήνα και ας φροντίσουμε το υπόλοιπο διάστημα να ασχολούμαστε με πιο ουσιαστικά προβλήματα, όπως είναι η διεξαγωγή του επόμενου καρναβαλιού...

Πολιτικό … κέρδος

Ας μιλήσουμε για πολιτικό κόστος. Μια φράση τόσο χρησιμοποιημένη στην Ελλάδα, που θα νόμιζε κανείς ότι δίπλα στο «πολιτικό», δεν ταιριάζει καμία άλλη λέξη.

Νόμοι του κράτους, συνταγματικές αλλαγές, αποφάσεις της κυβερνώσας παράταξης, πολιτικές της αντιπολίτευσης, συμπεριφορές βουλευτών, πολιτευτών, περιφερειαρχών, νομαρχών και δημαρχών, αλλά ακόμα και του τελευταίου κομματικού στελέχους, όλα καθορίζονται και υπαγορεύονται από το πολιτικό κόστος. Οι αρχές, η ευθιξία, τα οράματα, η λογική η ίδια, θυσιάζονται στο βωμό της εύκολης λύσης και της ήσσονος προσπάθειας. Κι αν στο επίπεδο του τελευταίου κομματικού στελέχους δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία – πάντως είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας – σε επίπεδο Κυβέρνησης κάτι τέτοιο είναι απλά ανεπίτρεπτο.
Η λαϊκή ρήση «αν δεν σπάσεις αυγά ομελέτα δεν φτιάχνεις» μοιάζει να μην βρίσκεται στα βιβλία πολλών. Προτιμούν, να αφήσουν άλλους να φτιάξουν την ομελέτα και αυτοί απλά θα γευματίσουν.
Η «τέχνη του εφικτού» είναι πια «Η τέχνη του εύκολου».
Αναρωτιέται όμως κανείς: ποιος ορίζει τι είναι το πολιτικό κόστος; Οι πολιτικοί; Η πολική; Τα ΜΜΕ; Μήπως τελικά ο ίδιο ο λαός; Ποιος κρίνει τα πάντα σε μία δημοκρατία; Η απάντηση είναι αυτονόητη θα πει κανείς. Να που όμως πρακτικά δεν είναι. Ας παραθέουμε χάριν συζήτησης, ευφάνταστα σενάρια ελληνικής επιστημονικής φαντασίας:
Σενάριο 1ο: «Γνωστός άγνωστος» (ελληνικό ιδίωμα και αυτό) εισβάλλει σε Πανεπιστήμιο κάνοντας γυαλιά καρφιά αίθουσες, εξοπλισμό, συγγράμματα, ερευνητικές εργασίες. Το κράτος – δώστε του όποια μορφή εσείς θέλετε - εισέρχεται, τον συλλαμβάνει, πιθανότατα δια τις βίας αλλιώς θα μιλούσαμε για παράδοση, όλα τα ΜΜΕ καλύπτουν το γεγονός το οποίο προβάλλεται πανελλαδικά στις βραδινές ειδήσεις. Υπάρχει πολιτικό κόστος;
Σενάριο 2ο: «Γνωστός άγνωστος» (φίλος του πρώτου ίσως) έχει βγει στους δρόμους, έχοντας φυσικά από το σπίτι πάρει όλα τα απαραίτητα. Λεφτά, κλειδιά, γυαλιά, κινητό, σφυρί, καδρόνι και ξυραφάκια. Αφού συναντηθεί με τα φιλαράκια ξεκινούν όλοι μαζί την βόλτα τους. Σε λίγο αρχίζουν να σπάνε ότι βρίσκουν μπροστά τους. Από περιουσίες του κράτους, που «τους καταδυναστεύει», μέχρι περιουσίες ιδιωτών, καθημερινά και σκληρά εργαζόμενων. Φτάνουν μάλιστα να κάψουν το ίδιο το φυλάκιο στον μνημείο του αγνώστου στρατιώτη.
Το κράτος προστατεύοντας την δημόσια και ιδιωτική περιουσία ως οφείλει, πιάνει τον έναν από αυτούς, τον αφοπλίζει, του περιορίζει χέρια και πόδια με χειροπέδες και τον αφήνει μπρούμυτα στο έδαφος ίσως και χωρίς γρατζουνιά, για να τον συλλάβει μετά. Συνεχίζει με τον επόμενο. Όλα τα ΜΜΕ καλύπτουν το γεγονός το οποίο προβάλλεται πανελλαδικά στις βραδινές ειδήσεις. Υπάρχει πολιτικό κόστος;
Σενάριο 3ο: Εισαγγελική έρευνα εμπλέκει σε μεγάλα σκάνδαλα πολιτικούς των παρατάξεων της βουλής. Εκπροσώπους του λαού εκλεγμένους από αυτόν, στην θέση αυτή για να υπηρετήσουν την χώρα. Η Κυβέρνηση άμεσα κινεί τις διαδικασίες και οι υποθέσεις εκδικάζονται. Βρίσκονται οι ένοχοι! Βουλευτές κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Οι ποινές είναι βαριές και εκτελούνται κατά γράμμα και απαρέγκλιτα για όλους. Ξεσπάει σάλος. Όλα τα ΜΜΕ καλύπτουν το γεγονός το οποίο προβάλλεται πανελλαδικά για μέρες. Η χώρα πηγαίνει εσπευσμένα σε εθνικές εκλογές. Υπάρχει πολιτικό κόστος;

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για … πολιτικό κέρδος;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 6 Μαΐου 2007 στην εφημερίδα Καθημερινή